Dit huis werd gebouwd in de nieuwe uitbreidingswijk ‘Hillegersberg' die door de gemeente Rotterdam in 1954 werd vastgesteld. Het huis dat werd gebouwd door architect Van Tijen is zowel in opzet als in architectuur kenmerkend voor de vroege jaren zestig.
De villa is geplaatst op een rechthoekige grondvorm van 10 bij 20 meter. Het heeft een platte vorm met een overstekende daklijst. Er is in het metselwerk gebruik gemaakt van witte baksteen, aan de tuinzijde zijn grote glaspuien aangebracht met stalen ramen in houten kozijnen. Als verticaal element is hier een forse schoorsteen geplaatst die zowel in de woonkamer als op het terras ontstoken kan worden. In de voorgevel is een prominente plaats ingeruimd voor de inpandige garage. Deze ligt aan de noordzijde die vrij gesloten is van karakter.
Het huis heeft een bijzondere verdeling van vloerniveaus. Grotendeels is het huis gelijkvloers aangelegd, alleen het kerngedeelte van het huis ligt een halve meter boven het maaiveld. Deze ruimte was als eetkamer bedoeld en het zitgedeelte was lager gelegen, in deze tijd een nieuw element in het wonen dat in de jaren zeventig als ‘zitkuil' nog een grote toekomst tegemoet zou gaan.
De familie Van Raalte was als opdrachtgever van het huis nog kinderloos en heeft het huis na de geboorte van hun kinderen in 1970 laten verbouwen. De ouderslaapkamer en kleedkamer werden verbouwd tot twee kinderkamers. De studeerkamer werd als ouderslaapkamer in gebruik genomen en in een deel van de garage werd een nieuwe werkkamer ingericht. Het huis werd in 2001 door de oorspronkelijke opdrachtgevers geschonken aan Hendrick de Keyser Monumenten.
Restauratie: terug naar de jaren zestig
Tussen 2023 en 2025 heeft Hendrick de Keyser Monumenten Huis Van Raalte grondig gerestaureerd. Hoewel de bungalow uitzonderlijk goed bewaard was gebleven, was het interieur in de loop der jaren aangepast. Uitgangspunt voor de restauratie was om het huis zoveel mogelijk terug te brengen naar de situatie kort na de oplevering in 1962.
Onderzoek naar bouwsporen, kleuren en materialen bracht oorspronkelijke afwerkingen en kleurstellingen aan het licht. Onder latere afwerkingen en kasten werden onder meer fragmenten van tegels en linoleum teruggevonden. Deze vondsten vormden belangrijke aanknopingspunten voor het herstel van het interieur.
Bijzondere aandacht ging uit naar vier vaste kasten die architect Willem van Tijen speciaal voor het huis ontwierp. Ze waren in de jaren zeventig aangepast, wit geschilderd en deels met formica bekleed. De kasten zijn gerestaureerd en bepalen, samen met de teruggebrachte oorspronkelijke kleurstellingen, opnieuw in belangrijke mate de sfeer van het huis.
Ook andere onderdelen werden hersteld of gereconstrueerd. Zo kreeg een bordes bij de slaapkamer zijn oorspronkelijke vorm terug en werden speciaal voor het project tegels nagemaakt. In de hal is gekozen voor een vloerafwerking die Van Tijen oorspronkelijk had ontworpen, maar die tijdens de bouw vanwege bezuinigingen niet was uitgevoerd.
Verduurzaming met oog voor het oorspronkelijke ontwerp
De restauratie bood ook de gelegenheid om Huis Van Raalte duurzamer te maken. Het dak en de kruipruimtes zijn geïsoleerd, er zijn zonnepanelen en een hybride warmtepomp geplaatst en waar mogelijk zijn muren aan de binnenzijde geïsoleerd. Enkel glas is vervangen door vacuümbeglazing.
Daarbij stond het behoud van de architectuur steeds voorop. Zo bleef het bijzondere Thermopane-dubbelglas uit 1962 behouden en werden de ramen hersteld. De spouwmuren zijn bewust niet geïsoleerd vanwege de kwetsbaarheid van de baksteen. Ook op plekken waar isolatie ten koste zou gaan van de gevelbrede kozijnen of de monumentale kastenwanden, is ervan afgezien.
Door deze combinatie van onderzoek, herstel en verduurzaming ademt Huis Van Raalte opnieuw de sfeer van de vroege jaren zestig en is het tegelijkertijd een comfortabel woonhuis voor de toekomst.
