Lezing 'Liefde, lust en hartzeer' Cellebroederskapel Maastricht
De Cellebroeders waren vanaf 1309 gevestigd in Maastricht en wijdden zich aan de verpleging van zieken en zwakzinnigen. Omstreeks 1512 bouwden zij een kloosterkapel aan de rand van de toenmalige stad, tussen de Brusselsestraat en de stadswal.
In 1539 werd het klooster verbouwd. Klooster en kapel lagen niet aan de openbare weg, maar op een binnenterrein dat via een poort aan de Brusselsestraat te bereiken is. Deze situatie is tot op heden bewaard gebleven.
De kapel is geheel opgetrokken in blokken mergel, die aan de buitenzijde rood zijn geschilderd om (duurdere) Duitse zandsteen te imiteren.
Inwendig bestaat het gebouw uit een éénbeukige ruimte met een gewelf in vier traveeën waarvan de ribben van de gewelfvakken tezamen een netgewelf vormen.
Bij de restauratie zijn op dit gewelf resten van geschilderde bladranken en engelenfiguren teruggevonden. Tegen de westwand van het schip bevindt zich een zeer zeldzaam restant van het ‘laatste oordeel'.
Op 4 maart 2026 vindt in de Cellebroederskapel de lezing 'Liefde, lust en hartzeer in het 18e -eeuwse Maastricht' plaats.
Het leven in het 18e-eeuwse Maastricht kun je niet saai noemen. Als garnizoensstad had Maastricht een grote aantrekkingskracht op onder meer dames van lichte zeden. Bordelen in de stad konden rekenen op een grote klandizie dankzij de constante aanwezigheid in de stad van duizenden militairen. In Maastricht ontstonden verliefdheden en affaires, huwelijksbeloften werden uitgewisseld en soms ook weer verbroken. Jonge vrouwen werden regelmatig in zwangere toestand in de steek gelaten door de man die beloofd had te trouwen. Abortussen kwamen voor, en artsen hadden het regelmatig druk met het behandelen van geslachtsziekten. Gelukkig werd er ook veel getrouwd, en ontstonden gelukkige gezinnen. Maar ook echtscheidingen en scheidingen van tafel en bed kwamen in de 18e eeuw voor. Maastricht was een stad waar volop geleefd werd.
Meer informatie vindt u hier.